Een ultra-afstandsrit kan twaalf uur of langer duren, zo lang dat een doseerfout in het eerste halfuur misschien pas in het vierde of vijfde uur aan het licht komt. Op dat moment is er weinig ruimte meer om die te corrigeren. Om alles goed te doen, heb je een plan nodig dat klaarligt voordat de rit begint, en daarna een reeks beslissingen om je elk uur aan dat plan te houden. Een gedisciplineerde renner moet het terrein eerlijk inschatten, volgens schema eten in plaats van wanneer het uitkomt, en de waarschuwingssignalen in de data oppikken voordat ze een groter probleem worden.
Ken je zones vooraf
Een ultra-afstandsrit doseren betekent urenlang mikken op een specifieke vermogenszone en een specifieke hartslagzone. Kloppen je zones niet, dan mikt het hele plan op het verkeerde getal. Je blijft dan onder een inspanning die je veilig had kunnen volhouden, of je gaat erover en bouwt een tekort op.
Renners die trainen voor een ultra-afstandsevenement doen er goed aan ruim voor de wedstrijdweek een COROS Cycling FTP Test op een slimme fietstrainer te doen. De test is zwaar genoeg om je benen aan te tasten als je hem te dicht op de start doet, dus we raden aan hem ongeveer een maand vooraf in te plannen. Het resultaat is een bijgewerkte Functional Threshold Power (FTP) en zeven vernieuwde vermogenszones. Je hartslagzones verdienen dezelfde aandacht, omdat ze later in de wedstrijd belangrijk worden wanneer vermogen en hartslag uit elkaar beginnen te lopen. De gids COROS Heart Rate Zones legt uit hoe je die instelt.
Start rustig en lees het terrein
Vermogen is de intensiteitsmaat die het tempo moet bepalen, omdat het niet wegdrijft zoals hartslag en niet wordt vertekend door adrenaline, zoals ervaren inspanning vroeg in een rit wel kan worden. Voor de meeste renners ligt het tempo van een ultra-afstandsrit het grootste deel van de tijd in de Aerobic Endurance-zone (zone 2), met korte uitstapjes naar Aerobic Power (zone 3) op beklimmingen of met tegenwind. De meest gemaakte doseerfout is vroeg tijd willen winnen: starten op of boven je drempel levert een snel eerste uur op en kost je een trage finish.

Een sterk doseerplan houdt ook rekening met terrein en weer. Het parcoursprofiel laat precies zien waar de beklimmingen liggen, zodat je die stukken ruim vooraf een vermogensdoel kunt geven. Een weersverwachting geeft een goed beeld van de hitte of wind die je kunt verwachten, maar de omstandigheden op de wedstrijddag zijn nooit gegarandeerd, dus het plan moet ruimte laten om bij te sturen. Elke renner heeft tijdens een wedstrijd maar een beperkt aantal lucifers om af te steken, en die inzetten op vooraf gekozen beklimmingen werkt beter dan ze willekeurig aansteken. Hoeveel lucifers je precies hebt, is persoonlijk en ontdek je het best in training of uit eerdere wedstrijdervaring.
Voeding en hydratatie
Een ultra-afstandswedstrijd vraagt meer energie dan je lichaam bij de start meeneemt. Glycogeen, de brandstof achter matige tot zware inspanningen, reikt maar zo ver voordat het opraakt, en vetreserves, hoewel veel groter, kunnen niet snel genoeg worden verbrand om hetzelfde vermogen te leveren. Dat gat dichten begint met weten hoeveel energie een bepaald tempo ongeveer verbruikt en dat aanvullen met koolhydraten tijdens de rit. Een zekere daling van je glycogeen in de loop van de dag is prima, zeker als je maag het volledige verbruik niet kan bijhouden, maar het plan moet aan de finish nog steeds ruim reserve overlaten in plaats van de tank helemaal leeg te rijden.
Een slim voedingsplan begint met twee getallen die je vooraf vaststelt: hoe vaak je bijvult en hoeveel koolhydraten en water elke keer.
COROS-tip: Gebruik de functie Nutrition Alert om je aan je voedingsinterval te houden. Die herinnert je tijdens de hele rit met de ingestelde frequentie, zodat eten en drinken niet worden uitgesteld tot het te laat is. De details verschillen per renner, maar de discipline erachter is hetzelfde.
Let op vroege waarschuwingssignalen
Je keuze van cadans bepaalt welk systeem urenlang de last draagt. Een lagere cadans met meer kracht per omwenteling leunt op spieruithoudingsvermogen, terwijl een hogere cadans met minder kracht meer van de belasting naar hart en bloedsomloop verschuift. De meeste renners komen bij lange, gelijkmatige inspanningen uit tussen 80 en 95 rpm en laten hun cadans op beklimmingen bewust zakken. Een cadans die vanzelf wegzakt bij een inspanning waarbij dat normaal niet gebeurt, is het opmerken waard: vaak betekent het dat je benen vermoeid raken en je hart vragen het verschil goed te maken.
Hartslagdrift zie je aan de andere kant. Naarmate een rit vordert, vooral bij hitte of toenemende uitdroging, neemt het bloedplasmavolume af en moet je hart sneller kloppen om dezelfde hoeveelheid bloed rond te pompen, een patroon dat cardiovasculaire drift heet. Het resultaat is een hartslag die stijgt terwijl je vermogen gelijk blijft, en dat wijst meestal op uitdroging, hitte of een energietekort in plaats van een conditieprobleem. Het in het derde uur opmerken in plaats van in het zesde uur de man met de hamer tegen te komen, is precies waar de combinatie van vermogen en hartslag voor dient.

Een ultra-afstandsrit goed afronden komt neer op onopvallende discipline: zones die weken vooraf zijn ingesteld, vermogen dat eerlijk wordt aangehouden op wisselend terrein, voeding volgens schema en drift die wordt opgemerkt voordat je de man met de hamer tegenkomt. Doe je dat allemaal goed, dan voelt de inspanning in het laatste uur ongeveer hetzelfde als in het eerste.
Volg vermogen, hartslag en cadans bij elke rit met een COROS DURA, de COROS-hartslagmeter en de COROS Bike Cadence Sensor.
















