Max Jolliffe running the Badwater 135 in Death Valley

Records in Death Valley: een draaiboek voor de heetste race ter wereld

Max Jolliffe verbrak het parcoursrecord van de Badwater 135 in extreme hitte. Zo maakten hittetraining, een slimme koelstrategie en COROS-data het mogelijk.

Fietsdata uitgediept: wat je moet volgen en waarom Reading Records in Death Valley: een draaiboek voor de heetste race ter wereld 8 minutes Next COROS fietsen: zo doseer je een ultra-afstandsrit

De Badwater 135 wordt terecht “The World's Toughest Foot Race” genoemd. De race start in juli in Death Valley, waar het overdag regelmatig warmer is dan 43 °C. Het parcours loopt vervolgens 217 km (135 mijl) van het laagste punt van de aaneengesloten Verenigde Staten (86 m onder zeeniveau) tot halverwege de hoogste berg van het land (2.548 m).

COROS-atleet en professioneel trailrunner Max Jolliffe finishte dit jaar in 20:53:41. Daarmee werd hij de eerste loper in de geschiedenis van de race die onder de 21 uur bleef, en hij haalde zo'n 39 minuten van een parcoursrecord dat sinds 2019 stond – bij zijn allereerste deelname.

Gebruikte producten:


Op naar de hitte

De racedata van Max laten een vlekkeloze uitvoering zien. Zijn hartslag bleef het grootste deel van de race in zone 1 en 2, met een uur in zone 3 op de eerste klim. Hij gebruikte de CORE Body Temperature Sensor om zijn interne hittebelasting te volgen, terwijl de COROS POD 2 vanaf zijn schoen de omgevingstemperatuur mat. Bij de start in Death Valley was het 42 °C. 's Nachts koelde het wat af, maar de middaghitte piekte op 47 °C, bijna zestien uur na de start.

Racedata van Max Jolliffe tijdens de Badwater 135

De POD 2-data laten talloze scherpe temperatuurdalingen zien. Die waren het resultaat van Max' koelstrategieën, waarover je hieronder meer leest.

Max had nooit het gevoel dat de hitte hem inhaalde. Hij passeerde lopers op elk van de drie grote klimmen van de race, hield zijn tempo vast op een lang, slopend vlak stuk in de middag en voerde in de laatste kilometers het tempo op om zowel koploper Tamás Bódis als het parcoursrecord in te lopen op de laatste klim naar de finish.

“I didn't ever feel like I was getting too warm, or that feeling that I need to throttle it back because I'm getting too hot,” zei Max. “I never felt that once.”

Zulke kalmte in de heetste race ter wereld is geen toeval. Jaren van duurtraining, weken van hittetraining en uren aan logistieke voorbereiding gingen aan de overwinning vooraf.


Het trainingsplan

Max begon kort na de Cocodona 250 met zijn voorbereiding op Badwater, waardoor hij ongeveer twee maanden had. Hij begon niet bij nul: Cocodona vraagt een enorme aerobe basis en kan ook warm worden. Nadat hij die race had moeten opgeven, was Max klaar om die achter zich te laten en gebrand op de volgende uitdaging.

“Training the heat and training the vert were the two most important aspects of the training,” zei hij.

De hittetraining bestond uit vier tot vijf sessies per week: drie actieve sessies van ongeveer 50 minuten in een hittepak (op de loopband of buiten in de middaghitte) plus een of twee passieve sessies, gedurende de volledige twee maanden.

“I think a lot of people do heat training protocols of like 14 days,” zei Max. “But to me, I felt like there's still more to get out of heat training, so we just hit it hard the entire training block.”

De hoogtemetertraining was net zo doordacht: intervallen op een loopband onder helling, sessies bij TrailCon in Olympic Valley en tijd op de echte klimmen van het Badwater-parcours.

“I definitely trained sessions where the heat was quite a bit worse than what I experienced during the race. You train in harsher conditions so that, on race day, whatever conditions you're facing just feel a little bit more tolerable,” zei hij.

Twee sessies uit dat blok laten precies zien hoe dat principe in de praktijk uitpakte.


Raceomstandigheden simuleren

Data van een hittetraining van Max Jolliffe

Op 1 juli stond Max' sessie in het teken van het simuleren van de klimmen in de race: herhaalde herhalingen op en neer over een hete asfaltweg. Elke klim was ongeveer 13 km, en de hele sessie duurde zo'n vijf uur.

De sessie was ook een bewuste test. De eerste twee uur sloeg Max uitwendige koeling volledig over om te zien hoe zijn lichaam zou reageren.

“For the first two hours of that race, or of this training run, I didn't do any topical cooling just to see how my heat strain would do,” zei hij. “And it did start to climb up.”

De rest van de sessie koelde hij elk uur af en hield hij de inspanning vol tot het einde. Over het geheel genomen was zijn lichaamstemperatuur hoog genoeg om aanpassingen op gang te brengen, maar laag genoeg om de sessie niet te laten ontsporen. Op vergelijkbare klimmen tijdens de race bleven zijn lichaamstemperatuur en hartslag lager, een teken dat zijn lichaam zich dankzij sessies als deze had aangepast.


Spelen met vuur

Zes dagen later liep een vergelijkbare training op Santiago Peak, zijn vaste trainingsberg, mis. Hij richtte zich op een langere inspanning met veel hoogtemeters (in totaal 2.069 m), maar kwam na ruim vier uur in de problemen.

“Yeah, I kind of got smoked. I just didn't bring enough water. You can see the moment when it got really hot, my heart rate just spiked and I kind of got crushed the last bit of that training run.”

Trainingsloop van Max Jolliffe waarin de hitte de overhand kreeg

Hij stopte maar één keer om bij te vullen, had geen vocht meer en zag zijn hartslag uit de hand lopen toen de hitte en het klimmen zich tegen het einde opstapelden. Hij worstelde zich door de laatste twee uur en hield er een waardevolle les aan over: heb respect voor de gevaren van hitte.

“I wasn't very smart and made a mistake that ended up not being that huge of a deal, but it was a reminder that this is serious what I'm doing, and there are consequences if I'm not careful,” zei hij.

Door die fout scherpte hij zijn logistiek voor drinken en koelen aan voor de rest van het blok. Zonder water komen te zitten tijdens Badwater was geen risico dat het waard was.


Koel blijven

Met die sessies en lessen op zak wist Max dat zijn lichaam de hitte van Badwater aankon. Op de racedag kwam het neer op een eenvoudig systeem: water en ijs. Water biedt naast zweet een extra bron voor verdamping, en moderne stoftechnologie zorgt ervoor dat het nog sneller verdampt.

IJs koelt het lichaam via geleiding, iets wat de lucht niet meer kan zodra het warmer is dan 38 °C. Tijdens de race kreeg Max ongeveer elke 3 km verkoeling aangereikt. Zijn strategie ging diep in op de wetenschap, met de beste plekken om warmte van zijn lichaam over te dragen aan het ijs.

“I started holding my frozen bottles in my hands to dump heat using my palms, which is one of the best places to dump heat,” zei hij.

Een verzorger giet koud water over een loper

De POD 2 mat de buitentemperatuur, maar kwam vaak onder water te staan wanneer Max werd bevoorraad. Zo laten de data op unieke wijze de bevoorradingsmomenten zien, en hoe sterk de temperatuur op die momenten daalde.

De strategie liep als een geoliede machine. Niets ervan vereiste dat hij stopte: zijn crew hielp hem de hele race terwijl hij in beweging bleef. Geen enkele stap werd gewandeld.


De afmaker

Het heetste moment van de hele dag had niets te maken met de 217 km die nog voor Max lagen.

“Honestly, the hottest that I felt was before the race even started, just getting to the basin and getting out of the car,” zei hij. “It felt like an air fryer.”

Alles na de startlijn was een systeem dat al getest was in zwaardere omstandigheden dan die hij daadwerkelijk tegenkwam. Zijn lichaamstemperatuur en hartslag bleven onder controle, en toen de laatste klim kwam, was hij kalm, beheerst en vooral koel. Daardoor kon hij versnellen op een plek waar iedereen in de geschiedenis van de race op een lege tank heeft gelopen.

“I pushed so hard and I dug deeper than I probably ever have in any race I've ever done. And it worked out. All the hard training paid off.”