Conner Mantz heeft een carrière die de recordboeken herschrijft. Dit jaar werd echter op de proef gesteld of de persoon achter die records aankan wat er daarna komt.
In het najaar van 2025 verbrak Conner het 23 jaar oude Amerikaanse marathonrecord van Khalid Khannouchi met 2:04:43 in de Chicago Marathon. Eerder dat jaar verbrak hij het 18 jaar oude Amerikaanse record op de halve marathon van Ryan Hall met 59:17 in Houston. Een overwinning op de Amerikaanse Olympic Trials, een top 10-klassering in Parijs en 2:05:08 in Boston maakten een reeks resultaten compleet die de Amerikaanse langeafstandsloop nog nooit had gezien.
Toen, drie tot vier weken na Chicago, begon de pijn.
“Ik had wat pijn in mijn heup en rug, en het bleek een stressfractuur in het heiligbeen te zijn,” legt Conner uit. “Ik heb langer rust genomen dan ooit.”
Het was pas het begin. Nadat hij weer was gaan lopen en veelbelovende trainingen had afgewerkt, kwam de pijn terug. Conner trok zich in de wedstrijdweek terug uit de Boston Marathon 2026. Sindsdien volgt COROS zijn langzame, weloverwogen weg terug naar recordvorm.
Data die het gat opvullen
Nu hardlopen geen optie was, werd crosstraining zijn werk. Alleen al het zwemmen werd een project op zich: hij begon rond 1:53 per 100 meter en kwam uiteindelijk bij lange inspanningen onder ongeveer 1:38 per 100 meter, waarbij hij soms bijna drie uur in het water lag.
Zwemmen en fietsen waren onbekende disciplines, waarin hij niet op zijn gevoel kon varen. “Geen enkel tempo op de fiets of in het zwembad zegt mij iets. Maar de hartslag en de trainingsbelasting – die vertelden me of ik genoeg of te veel deed.” Training Load werd zijn gids op onbekend terrein: een manier om te beoordelen of een training genoeg prikkel gaf zonder een gat te graven dat zijn herstel zou vertragen.

“Bij het hardlopen gebruik ik de trainingsbelasting eigenlijk niet. Maar bij de andere trainingen was het fijn om te kunnen meten hoe hard ik ga op de fiets of op de arc trainer.”
Weer vertrouwen op het lichaam
Eenmaal terug op het droge draaide het instinct om. Conner noemt zijn competitiedrang een tweesnijdend zwaard: dezelfde eigenschap die hem twee Amerikaanse records opleverde, heeft hem ook geblesseerd gemaakt. In de eerste weken na zijn terugkeer zette hij gevoel op de eerste plaats en het horloge op de tweede.
“De eerste paar weken draait het vooral om wat mijn lichaam me vertelt. Sommige dagen ben ik wat vermoeider dan ik had verwacht. En als ik dan toch doorduw, raak ik gewoon geblesseerd.”
Nu de kilometers weer worden opgebouwd, zit COROS bij elke kilometer om zijn pols. “Een COROS-horloge is fijn omdat je alles kunt terugkijken. Je kunt op prachtige plekken lopen en daarna weten hoe ver je bent gegaan, en denken: ‘Oké, dat pad heeft meer van me gevraagd dan ik dacht.’ En dan kun je je aanpassen.”
Blok voor blok terug
Onder coach Ed Eyestone, zelf tweevoudig olympisch marathonloper, keerde Conner terug naar een trainingsstructuur gebouwd op herhaalbare trainingen en meetbare progressie. Een van hun kenmerkende trainingen is een PMP-run (projected marathon pace, verwacht marathontempo) die gedurende het trainingsblok langer wordt en daarna weer wordt afgebouwd.
“In het begin voelt het tempo erg agressief en moet je meestal duwen. Maar als je het afbouwt, voel je je een stuk beter.”

De waarde van het herhalen van deze trainingen tijdens een opbouw is dat vooruitgang zichtbaar wordt, niet alleen in de tussentijden, maar ook in hoe het lichaam erop reageert.
“Het is fijn om terug te kijken wat je tussentijden waren, hoe het weer was en wat je hartslag was. Je probeert kleine notities te maken – dit was zwaar, dit was makkelijk, dit was een maximale dag. En dan zie je een trend. Het is altijd fijn als je een trend ziet en alles klopt.”
COROS-tip: Voeg na belangrijke trainingen notities toe aan je activiteiten in de COROS-app. Samen met tussentijden, weer en hartslag maken ze het veel makkelijker om trends in een trainingsblok te zien.
De coach die je in toom houdt
De coachingfilosofie van Eyestone draait net zo goed om terughoudendheid als om intensiteit. In een groep die is gegroeid tot zo’n twintig atleten, regelt hij de trainingen met een papieren notitieboekje, een pen en drie stopwatches. Hij jaagt niet op elke meetwaarde. Hij leest inspanning.
“Hij is de perfecte mix van wetenschap en kunst als het gaat om hardlopen en coachen,” zegt Conner.
Zijn trainingen hebben een ingebouwde vangrail: als Mantz zegt dat hij nog één herhaling kan doen, vraagt Eyestone of hij er nog twee kan. Is het antwoord nee, dan is de training voorbij. “Hij wil altijd dat we nog een beetje over hebben in de tank.”
Het is een systeem voor atleten die zo gemotiveerd zijn dat het zelfdestructief wordt – en Conner weet dat hij een van hen is.
De voet weer op het gaspedaal
De stressfracturen zijn genezen, de crosstraining is gelogd, het volume is weer opgebouwd en de structuur is hersteld – elk controlepunt ligt achter hem. Conner Mantz is weer op volle kracht.
Tijdens een recente lange duurloop op zaterdag liet hij dat zien. Op zo’n 1.370 meter hoogte in Utah liep Conner ongeveer 27 km in zo’n 3:11 per kilometer. De echte uitdaging was de hitte: het was al rond de 21 °C toen hij vertrok en bijna 31 °C toen hij klaar was.

Van de ongeveer 90 minuten durende loop zat hij 87% van de tijd in zijn drempelhartslagzone (Threshold), met een gemiddelde van rond de 171 spm. De loopjes van nu staan mijlenver af van de PMP-runs in mei aan het begin van het blok, die als zwoegen voelden. Ergens onderweg zagen de cijfers van Conner er niet meer uit als die van een geblesseerde marathonloper, maar als die van een nationaal recordhouder.
Kopenhagen en verder
Het volgende grote doel van Mantz is het WK halve marathon in Kopenhagen, een wedstrijd die een andere versnelling vraagt dan de marathonopbouw waar hij om bekendstaat. “De halve marathon is zo agressief. Na drie kilometer kan het al heel snel voelen. Je benen draaien heel snel rond en je denkt: ‘Dit moet ik nog vijftig minuten volhouden.’ Dat kan behoorlijk intimiderend zijn. Ik denk dat deze opbouw wat agressiever wordt.”
Het is ook een wedstrijd waar hij om een specifieke reden naar uitkijkt: voor het eerst loopt hij tegen atleten die de halve marathon onder de 59 minuten hebben gelopen. In Houston verraste zijn Amerikaanse record van 59:17 zelfs hemzelf.
“Dat was de eerste en misschien enige wedstrijd waarin ik verrast was over hoe goed het ging. Het zou heel gaaf zijn om voor een individuele titel te gaan en te strijden tegen jongens die onder de 59 hebben gelopen. Hoeveel sneller dan in Houston kan ik lopen?”
Mantz is 28, heeft twee Amerikaanse records en eindigde in de top 10 op de Olympische Spelen. En in elk opzicht is hij nog steeds aan het klimmen: van hier naar Kopenhagen, van Kopenhagen door de volgende marathoncyclus en van daar naar Olympische Spelen in eigen land, in Los Angeles. De stressfracturen kostten hem een voorjaar, maar konden zijn koers niet veranderen.
De Amerikaanse recordhouder is terug op de weg.
















