21 uur, 54 minuten en 49 seconden
Zo lang deed Blandine L’Hirondel in 2026 over de UTMB. Het is de snelste tijd ooit gelopen door een vrouw in de UTMB, en daarmee werd Blandine de eerste vrouw die onder de 22 uur dook.
Om de omvang van deze prestatie te begrijpen, moeten we twee jaar terug in de tijd. In 2024 finishte Blandine de UTMB in 24:35:55. Het was een sterke vijfde plaats, maar ook een race die haar waardevolle informatie gaf over hoe ze het de volgende keer anders wilde aanpakken.
Na een blessure in de aanloop naar de UTMB van dit jaar wist Blandine dat forceren in de openingskilometers de tweede helft van haar race in gevaar kon brengen. Haar strategie was om vroeg gecontroleerd te blijven en haar vermogen om later te presteren te sparen. Ze bepaalde welke delen van het parcours ze wilde verbeteren, voerde haar plan perfect uit en haalde uren van haar tijd af.
Om te ontdekken hoe ze dat deed, vergeleken we Blandines COROS-data van de UTMB in 2024 en 2026. Wat we vonden is een les in pacing, duurzaamheid en een van de belangrijkste vaardigheden in de duursport: weten wanneer je je energie moet inzetten.
Blandines UTMB, deel voor deel
Er zijn veel manieren om een ultraloop te analyseren. Tempo vertelt hoe snel een atleet zich voortbewoog. Hartslag geeft inzicht in de cardiovasculaire belasting. Effort Pace houdt rekening met hoe het terrein de inspanning beïnvloedt. Het hoogteprofiel laat zien wat het parcours van de atleet vroeg.
Geen van deze gegevens vertelt op zichzelf het hele verhaal, dus verdeelden we beide UTMB-races van Blandine in zes grote delen en bekeken we ze samen.
Omdat het UTMB-parcours per editie licht verschilt, zijn niet alle tussentijden perfect een-op-een te vergelijken. Daarom gebruiken we afstand, hoogtemeters, tempo, Effort Pace en hartslag samen om te begrijpen hoe Blandines race veranderde.
Eén patroon valt meteen op. Haar hartslag daalde in beide races, maar om twee totaal verschillende redenen.
Start → Les Contamines: eerst geduld

Op het eerste gezicht lijken Blandines data van de openingsfase verrassend veel op elkaar. De gemiddelde hartslag is identiek, maar de prestatie niet. In 2024 liep Blandine een snellere Effort Pace van 4:55/km. In 2026 was dat 5:10/km.
Op zichzelf is dat meestal geen getal dat je wilt zien. Maar haar hartslag kwam nooit boven de onderkant van zone 3, en dat was precies het plan. Langzamere kilometers, vooral bergaf, betekenden ook minder impact op haar benen – frisheid die ze later zou gebruiken. Anders dan bij een marathon was er weinig reden om Blandines UTMB na 30 kilometer al te beoordelen. Ze had er nog meer dan 140 te gaan.
Les Contamines → Courmayeur: de twee races lopen uiteen

In 2024 daalde Blandines gemiddelde hartslag met 16 slagen, van 150 naar 134 spm. In 2026 zakte die slechts naar 142 spm, een daling van 8 slagen, en ze bewoog zich al 39 seconden per kilometer sneller dan op hetzelfde punt twee jaar eerder.
Er zijn verschillende mogelijke verklaringen. Conditie, omstandigheden, voeding, spiervermoeidheid, parcoursverschillen en het koersverloop kunnen allemaal invloed hebben op hartslag en prestatie. We kunnen het verschil niet alleen aan pacing toeschrijven, maar de verschuiving in haar voordeel was hier al zichtbaar. Ze liep in op haar eigen versie van 2024, en haar hartslag werkte mee. In plaats van weg te zakken zoals in 2024 bleef die hoog en responsief – het eerste teken dat het geduld in de eerste 30 kilometer begon te lonen.
Courmayeur → Grand Col Ferret: het verschil wordt zichtbaar

Blandine legde dit deel in 2026 ruim 33 minuten sneller af. Over 22 kilometer en zo’n 2.000 hoogtemeters klimmen was haar Effort Pace 53 seconden per kilometer sneller en haar gemiddelde hartslag 13 slagen hoger.
Een hogere hartslag is niet automatisch beter; die forceren zou een slechte strategie zijn. Hier betekent het dat Blandine nog toegang had tot een cardiovasculair vermogen dat er in 2024 niet meer was, waarschijnlijk omdat de snellere start dat jaar het al had opgebruikt.
Klimmen is ook een spiertest, en haar vrijwel identieke cadans laat dat zien. In plaats van snellere passen te zetten, legde ze meer kracht in elke pas – de frisheid die ze in de afdalingen naar Courmayeur had gespaard, kwam hier als kracht naar boven.
Grand Col Ferret → Champex-Lac: het beslissende deel

Vóór de UTMB van 2026 had Blandine juist dit deel aangewezen als het deel dat haar in 2024 het podium kostte – preciezer gezegd de tweede helft, van La Fouly naar Champex-Lac.
Ze liep dat stuk in 1:22:37, tegenover 1:48:54 in 2024. Zo’n winst zo laat in een race is het rendement van alles wat ze sinds Les Contamines had gespaard: cardiovasculaire reserve en frisse benen, die ze nu eindelijk kon verzilveren.
Wat hartslag wel en niet vertelt
Over de eerste vier delen vertelt Blandines gemiddelde hartslag een eigen verhaal:

Het verschil tussen de twee races groeide in elk deel: 0 → +8 → +13 → +15 spm.
Het is verleidelijk om die trend te zien als de reden dat ze sneller liep, maar dat is de verkeerde conclusie. Hartslag wordt door tientallen factoren beïnvloed. Hij veroorzaakt de prestatie niet, hij weerspiegelt haar.
Wat de trend wel laat zien, is intentie. Eén deel met een hoge hartslag kan een gunstig stuk pad zijn. Een verschil dat drie delen op rij groeit, is het kenmerk van een plan dat wordt uitgevoerd. Blandine hield zich bewust vroeg in, zodat ze meer te geven had in de delen die ertoe deden. Daardoor kon ze later harder doorduwen, en daarom begon ze in de loop van de nacht een voorsprong op te bouwen.
Champex → Trient: iedereen is moe

De Effort Pace-cijfers zijn hier vrijwel gelijk, terwijl haar werkelijke tempo 88 seconden per kilometer sneller was. Effort Pace is een persoonlijke hellingscorrectie, wat betekent dat het ook weerspiegelt hoe efficiënt een atleet zich over dat specifieke terrein beweegt. Een gelijke Effort Pace in combinatie met een sneller werkelijk tempo betekent dat Blandine beter is op dit soort terrein dan in 2024.
Het is ook goed om te zien dat de fysiologische cijfers naar elkaar toe begonnen te groeien, wat te verwachten is. Na meer dan vijftien uur in zo’n race is iedereen op, Blandine ook. Het verschil is niet dat ze vermoeidheid wist te vermijden, maar dat ze haar energie inzette op de momenten waarop dat haar het meest opleverde.
Trient → Chamonix: de finish

Na meer dan 17 uur bevatte het laatste deel nog eens ruim 1.700 hoogtemeters. Toch bleef Blandines uitvoering in de laatste vijf uur precies in lijn met de race die ze had voorbereid – opnieuw 37 minuten winst ten opzichte van 2024.
Blandine finishte als eerste vrouw ooit onder de 22 uur in de UTMB en als pas de derde atleet ooit die de OCC, CCC en UTMB heeft gewonnen. Ze bedankte het publiek voor alle steun na een meesterlijke demonstratie van energie sparen en die inzetten wanneer het er echt toe doet.
Een andere manier om naar pacing te kijken
Atleten zien pacing vaak als een snelheidslimiet. Blandines UTMB biedt een andere kijk: pacing draait om het verdelen van middelen. Elke atleet heeft een beperkte hoeveelheid energie, spiercapaciteit en fysiologisch vermogen beschikbaar. De vraag is dan niet “hoe snel kan ik lopen?”, maar eerder “waar levert mijn inspanning de meeste waarde op?”
Voor Blandine werkte het in 2024 niet om vroeg te veel te verbranden. Deze keer koos ze er bewust voor om haar krachten gelijkmatiger te verdelen tussen 30 en 140 km. Het resultaat spreekt voor zich: de snelste vrouw ooit op dit parcours.
Drie dingen die elke atleet van Blandine kan leren
Deze principes gelden voor elke atleet, op elk pad.
1. Gebruik je vorige race als data
Vraag je na je volgende race af waar je prestatie begon te veranderen. Daalt je tempo terwijl de inspanning hoog blijft, dan stapelt de vermoeidheid zich op. Dalen tempo en hartslag samen, dan kunnen voeding of spiervermoeidheid je beperken. Geeft dezelfde klim je elke keer problemen, dan heb je een gat in je training gevonden.
2. Beoordeel je race niet te vroeg
In de eerste 31–32 kilometer was Blandines Effort Pace in 2026 zelfs trager dan in 2024, bij dezelfde hartslag. Niets wees toen op een historische race. Bij Grand Col Ferret was ze 53 seconden per kilometer sneller. Je eerste tussentijd vertelt niet of je pacing werkte – wat je later nog kunt, wel.
3. Houd de mogelijkheid om keuzes te maken
Goede pacing zorgt er niet voor dat je je laat in de race goed voelt. Wel houdt het opties open: een klim kunnen forceren, kunnen reageren op een concurrent of gewoon blijven doorgaan wanneer anderen dat niet meer kunnen. Blandines hartslag daalde in beide jaren, maar ze hield langer een hoger niveau vast. Door bewust vroeg te vertragen, hield ze haar opties voor later open. Dát, en geen enkele tussentijd, heeft haar de race opgeleverd.
COROS-tip: Vergelijk je eigen races in Training Hub. Door tempo, Effort Pace en hartslag deel voor deel te bekijken, zie je precies waar je race veranderde en waar je verder aan moet werken.
COROS-analyse
Deze analyse is gemaakt met COROS Training Hub en de MCP-integratie daarvan. Blandine droeg tijdens de hele race de COROS APEX 4 46 mm en de COROS hartslagmeter – dezelfde tools die elke COROS-atleet tot zijn beschikking heeft. Gefeliciteerd, Blandine, met een recorddag en met het bewijs van wat geduldige pacing over 170 kilometer kan doen.
















