Riley Brady stond aan de start van de Western States Endurance Run 2026 met meer dan alleen maanden training in de benen. Eerdere pogingen op Western States hadden Riley bijna meteen in overlevingsmodus gedwongen en een van de meest iconische ultra’s ter wereld veranderd in een oefening in schadebeperking. Dit jaar was het doel anders: geduldig zijn, de kleine dingen goed doen en zichzelf de kans geven om echt te racen.
Die mindset bepaalde elke beslissing, van de eerste klim tot aan de Escarpment.
“Ik wilde gewoon niet mijn hele dag riskeren door meteen iets doms te doen,” zei Riley. “Er waren een paar momenten in de High Country waarop ik een gel nam en dacht: ‘Laten we deze even laten zakken. Het is nog vroeg op de dag. Je moet vroeg eten en drinken.’”
De aanpak ging verder dan voeding. Riley wist precies waar eerdere races begonnen te ontsporen, dus alleen al die punten sterk bereiken voelde als vroege overwinningen. Over de Escarpment droeg Riley oordopjes om de prikkels te beperken, schermde de ogen af tegen cameraflitsen en merkte te genieten van een stuk pad dat eerder met teleurstelling werd geassocieerd.
“Ik begon hier een beetje bang voor de High Country aan,” gaf Riley toe. “Toen kwam ik boven en de vrijwilligers hadden ontzettend veel werk verzet. Het pad lag er perfect bij en de wilde bloemen stonden volop in bloei. Ik dacht: ‘Dit is het mooiste wat er is.’”
Bij Robinson Flat werkte het plan. Riley was stilletjes opgeschoven naar een podiumplaats na verder achterin te zijn gestart dan veel favorieten, maar had geen interesse om zo vroeg al op klasseringen te jagen.

Riley passeerde Emigrant Pass als achtste vrouw, focuste op goed bewegen door de High Country en lag bij Robinson Flat op de tweede plaats.
“Ik zei tegen mijn crew dat ik geen updates over het veld wilde,” zei Riley. “Het kan me niet schelen op welke plek ik bij Robinson Flat lig.”
De aandacht bleef in plaats daarvan bij de uitvoering. De crew nam de beslissingen bij de verzorgingsposten met geroutineerde efficiëntie, terwijl Riley zich richtte op vooruitkomen. Het was de eerste Western States waarin Riley het gevoel had echt te racen in plaats van problemen te managen.
“Ik liep het anders, omdat ik deze keer de kans kreeg om te racen.”
Robinson Flat tot Rucky Chucky (km 49–126)
De race vond een ritme door de canyons. Riley bleef opschuiven in het veld en ging bij Miller’s Defeat kort voorbij aan de latere winnares Jenn Lichter, voordat Jenn na Devil’s Thumb de leiding terugpakte. Daarna lag Riley tweede en bewaakte de voorsprong op de lopers erachter.
Het werk dat die klimmen mogelijk maakte, was maanden eerder in de training begonnen.

Steile heuvelherhalingen hielpen Riley sneller te worden in power hiking, voorheen een zwak punt.
Riley zag steil wandelen als een zwakte en verlegde bewust de lange duurlopen naar langdurige klimmen rond Boulder, met talloze herhalingen op steiler terrein waarbij efficiënt power hiken werd getraind in plaats van hardlopen.
“Ik wilde beter worden op die steilere klimmen waar je wandelt,” zei Riley. “Als het beloopbaar is, voel ik me thuis. Bij het wandelen lopen mensen me gewoon voorbij alsof ik stilsta.”
Die voorbereiding ging samen met een trainingsfilosofie die draait om gevoel in plaats van cijfers. Riley gebruikt hartslagdata veel na trainingen, maar zelden tijdens, en bekijkt de data om de inspanning te kalibreren in plaats van statistieken elke training te laten bepalen.
Riley racet op dezelfde manier. In plaats van tijdens een race op statistieken te vertrouwen, luistert Riley naar het lichaam, drukt door als het goed voelt en neemt gas terug bij waarschuwingssignalen. Vóór de raceweek vergelijkt Riley delen van het parcours met vergelijkbare trainingen op basis van gevoel en haalt daar vertrouwen uit. Als het erop aankomt, weet Riley hoe het moet voelen en kan mentale energie sparen door de cijfers te negeren en te focussen op het lopen.
Dat instinct droeg Riley door het middendeel van de race. In plaats van constant tempo of afstand te checken, gebruikte Riley het horloge als simpel controlepunt tussen de verzorgingsposten en vertrouwde op voedingsmeldingen om genoeg energie binnen te krijgen.
“Als ik kijk, is het om te zien of ik op schema lig voor een verzorgingspost. Verder loop ik op gevoel.”
COROS-tip: Stel voor een lange race voedingsmeldingen (Nutrition Alerts) in op je COROS-horloge. Regelmatige herinneringen om te eten en te drinken maken het veel makkelijker om je energie-inname op peil te houden als je op gevoel loopt.
De eerste echte uitdaging kwam rond Michigan Bluff, toen Rileys zicht wazig begon te worden. Riley denkt dat een vroege fout met de zoutinname de waarschijnlijke oorzaak was. Door koelere temperaturen dronk Riley minder dan gepland en kreeg daardoor in de eerste acht uur bijna geen zout binnen.
In een poging dat bij Cal 1 recht te zetten, slikte Riley per ongeluk een bruisende elektrolytentablet door die bedoeld was om in water op te lossen.
“Ik moest meteen overgeven,” zei Riley. “Dat was eigenlijk het begin van het einde.”

Rucky Chucky tot Placer High (km 126–161)
Toen Riley Rucky Chucky bereikte, was het zicht hersteld, maar het overgeven ging door. Elke keer moest Riley volledig stoppen voordat het weer verder kon.
“Behalve het overgeven voelden mijn benen geweldig,” zei Riley. “Ik dacht niet eens aan mijn benen. Als ik niet aan het overgeven was, bewoog ik heel goed.”
In plaats van in een neerwaartse spiraal te belanden, leunde Riley op ervaring. Overgeven was in de loop der jaren een bekend obstakel geworden, en in plaats van het als het einde van de dag te zien, werd het behandeld als gewoon nog een probleem om op te lossen.
“Ik ben beter geworden in niet catastroferen,” zei Riley. “Ik ben hier eerder geweest. Ik weet hoe ik hiermee om moet gaan. Het is waarschijnlijk niet optimaal, maar het is niet het einde van mijn dag.”

Het laatste kwart van de race was een gevecht met de maag. Riley zette door – niet door het probleem te bevechten, maar door het te laten gebeuren en de verloren koolhydraten aan te vullen.
Die mindset bleek net zo belangrijk als de conditie. Terwijl Riley in de laatste kilometers op jacht was naar Jenn, kwam Marianne Hogan van achteren gestaag dichterbij. Gas terugnemen was geen optie, ook al hielden de maagproblemen aan tot de afdaling bij Painted Rocks.
De pacers hielpen de mentale last te dragen, vertelden Riley wat nodig was om te weten en moedigden aan om in beweging te blijven zodra de misselijkheid afnam.
“Als we moeten stoppen om over te geven, dan stoppen we om over te geven,” zei Riley. “Maar als we bewegen, laten we dan ook echt bewegen.”
Die focus veranderde nooit. Riley ontspande niet bij Robie Point en ook niet in de straten van Auburn. Pas na de finish als tweede liet Riley de inspanning los.
WSER 2027
Het resultaat was Rileys beste Western States-klassering tot nu toe, en het liet na 161 zware kilometers een zeldzaam gevoel achter: optimisme.
“Ik heb gedaan wat ik op de dag kon,” blikte Riley terug. “In ultra’s duiken altijd nieuwe dingen op.”
De fouten waren klein genoeg om te herkennen, ervan te leren en ze te herstellen. De benen konden nog meer aan. De race-uitvoering had een grote stap voorwaarts gezet. En na eindelijk Western States te hebben kunnen lopen zoals het bedoeld was, verliet Riley Auburn met de gedachten al bij de volgende kans.
De tweede plaats was een bevestiging. Het doel blijft echter hetzelfde. Riley wil in 2027 terugkomen voor iets nog groters: de overwinning op Western States – en een parcoursrecord.















