Francesco Puppi racing the Western States 100

Francesco Puppi: het 100-mijldebuut dat de lat hoger legde

Bij zijn 100-mijldebuut op de Western States 100 van 2026 liep Francesco Puppi 13:51:08 en werd tweede – sneller dan het oude parcoursrecord. Zijn data laten zien hoe.

Francesco Puppi begon niet onopvallend aan zijn eerste 100-mijlrace. Op de Western States 100 van 2026 liep hij 13:51:08, werd tweede, dook onder het vorige parcoursrecord en hielp de mannenrace een nieuw tijdperk in te duwen. Het was alleen een debuut qua afstand, niet qua ambitie.

Western States had nog nooit een mannenpodium gezien waarop alle drie onder de 14 uur bleven. Francesco maakte deel uit van die omslag en finishte 4 minuten en 53 seconden achter Vincent Bouillard, die de zege pakte met een uitzonderlijke slotfase. Voor Francesco was de vraag nooit of hij de snelheid had. Met het parcoursrecord van Canyons 100K in 2025 en een overwinning in de CCC op zak had hij dat al bewezen. De vraag was of die snelheid 100 mijl (161 km) zou standhouden.

Data van het debuut van Francesco Puppi op de Western States 100


Van snelheid naar uithoudingsvermogen over 100 mijl

Door zijn achtergrond was Francesco een van de interessantste atleten aan de start. Hij is gevormd door de baan, korte bergwedstrijden, snelle trailraces en het oplossen van problemen op lange afstanden. Dat telt op Western States, waar het vermogen om te blijven lopen na urenlang klimmen en dalen vaak de race beslist.

In februari, in aanloop naar de Black Canyon 100K, legde Francesco uit hoe zijn voorbereiding draaide om snelheid, langdurig lopen en het vermogen om na vele uren een hoog tempo vast te houden. Western States werd de 100-mijltest van dat idee. Zijn voordeel was nooit alleen dat hij snel kon lopen, maar dat hij snel kon lopen tegen relatief lagere kosten – en nog steeds goed kon klimmen wanneer het parcours dat vroeg.

De prestatie kwam bovendien na een verstoorde voorbereiding. In Black Canyon ontwrichtte Francesco zijn schouder en moest hij opgeven. In maart won hij de Chianti Marathon met een parcoursrecord, maar begin april brak hij zijn pols na een val op het ijs en moest hij worden geopereerd. Afgezien van een korte pauze rond de operatie bleef de training redelijk constant, maar zijn lichaam reageerde niet meer goed op de eisen van een volledige 100-mijlvoorbereiding.

“Door de blessures en de stress en vermoeidheid die daarmee gepaard gingen, reageerde mijn lichaam niet op de training,” zei Francesco. “Dat gaf me veel onzekerheid. Je weet hoe een rustige duurloop hoort te voelen, maar ik was dat gevoel een tijdje kwijt.”

Samen met zijn coach, Tito Tiberti, moest Francesco een andere manier vinden om het blok op te bouwen. In plaats van een traditionele 100-mijlvoorbereiding te forceren, deden ze meer crosstraining, hielden ze de totale trainingsbelasting hoog, bouwden ze meer herstel in tussen de sleuteltrainingen en verschoven ze de focus van de lange duurlopen van intensiteit naar uithoudingsvermogen. Het doel was de kwaliteiten die hij al had ontwikkeld te behouden en zijn lichaam geleidelijk voor te bereiden op de mechanische belasting van 161 km lopen.

Rond half mei begon het te kantelen. Francesco voelde dat de training weer aansloeg, waardoor hij sterkere trainingen en constantere weken kon afwerken. De laatste maand draaide minder om het najagen van elke specifieke prikkel en meer om het consolideren van het werk dat al gedaan was: snelheid behouden, duurzaamheid verbeteren en in Olympic Valley aankomen met een lichaam dat klaar was om ver door te lopen in een onbekende afstand.

“Ik maakte me zorgen over de trainingen die ik niet in het trainingsblok kon houden, omdat het wat compacter was dan mijn coach en ik hadden gehoopt,” zei hij.

“We hebben onderweg een aantal specifieke prikkels opgeofferd, maar door de manier waarop mijn seizoen is opgebouwd, hoeven we niet altijd voor elke race een volledig specifiek blok te bouwen. Snelheid is er altijd op de een of andere manier, omdat ik daar tijdens mijn wintertrainingsblok aan had gewerkt. Voor deze voorbereiding was het genoeg om een paar trainingen toe te voegen om die kwaliteit te behouden. De laatste maand ging meer over alle puzzelstukjes in elkaar passen en mijn lichaam voorbereiden op de eisen van 100 mijl lopen.”

Verloop van de Training Load van Francesco Puppi van 1 januari tot de Western States 100

Verloop van de Training Load van Francesco Puppi van 1 januari tot de Western States 100.


Start tot Foresthill: beheerst in een race op recordtempo

De race begon sneller dan Francesco had verwacht. Hans Troyer bepaalde het vroege tempo, en verschillende grote kanshebbers werden meegezogen in een agressief ritme. Francesco wist dat het riskant was, maar de groep laten gaan had zijn eigen gevaren.

“Het tempo lag vanaf de start vrij hoog,” zei hij. “Ik zei tegen Kilian, Jim en Vincent, die om me heen liepen, dat het voor mij meer als een 100 km-tempo voelde dan als een 100-mijltempo. Ik wist dat we in de problemen zouden komen, maar niemand wilde vertragen en ik wilde ze niet laten gaan. Ik wist dat ik het op een gegeven moment lastig zou krijgen. Ik wist alleen niet waar.”

Dat vat de spanning van de eerste helft van de race samen. Francesco begreep de prijs, maar hij begreep ook het niveau van het deelnemersveld. Hij bleef dichtbij genoeg om gevaarlijk te blijven, zonder de race van voren te hoeven controleren.

Racedata van Francesco Puppi van Olympic Valley tot Foresthill

Racedata van Francesco Puppi van Olympic Valley (start) tot Foresthill (ongeveer 100 km).

Laten we het stuk van El Dorado Creek tot Foresthill eens nader bekijken, waar Francesco’s opmars naar voren vorm begon te krijgen. De belangrijkste omslag kwam na Michigan Bluff: over de laatste 10 km naar Foresthill liep Francesco bijna drie minuten in op Hans Troyer en bracht hij de achterstand terug van 3:05 naar slechts 15 seconden. Zijn hartslag steeg licht op de klim naar Foresthill, maar bleef onder controle. Tegelijk laat zijn Effort Pace een sterke, aanhoudende inspanning bergop zien in plaats van een roekeloze versnelling. Nog voordat het parcours sneller en beter beloopbaar werd, had Francesco dit stuk al gebruikt om zich terug te knokken naar de kop van de race.

Racedata van Francesco Puppi van El Dorado Creek tot Foresthill

Ingezoomd op het stuk van El Dorado Creek tot Foresthill, waar de dynamiek van de race begon te veranderen.


Foresthill tot Rucky Chucky: onbekend terrein

Francesco had nog nooit 100 mijl gelopen, en Foresthill markeerde de grens van wat hij kende. Tot dan hoorde de afstand bij een wereld die hij begreep. Voorbij dat punt was elke kilometer nieuw.

“Een 100-mijldebuut is zowel een voordeel als een nadeel,” zei hij.

“Je weet niet precies welke inspanning en pijn erbij komen kijken, en ik denk dat dat een voordeel kan zijn. Als je echt weet hoe het voelt, probeert je hoofd te voorkomen dat je teruggaat naar die pijnlijke plek. Maar als je wilt winnen, moet je jezelf wel in die situatie brengen. In mijn geval had ik alles te ontdekken en niets te verliezen. Het is ook een nadeel, omdat ervaring heel belangrijk is in dit soort races.”

Hoewel de afstand nieuw was, kwam Francesco terecht op terrein dat hij goed kende. Na Foresthill overlapt het parcours met de paden van Canyons 100K, waar hij in 2025 het parcoursrecord vestigde. De afstand was onbekend, maar het terrein vertrouwd. Toen de race sneller en beter beloopbaar werd, speelde dat Francesco in de kaart, al namen tegelijk de mechanische kosten voor zijn toch al vermoeide benen toe.

Francesco passeerde Hans na Foresthill en had bij Rucky Chucky een voorsprong van bijna 10 minuten. Hij deed dat zonder pacer, wat dit stuk mentaal en fysiek zwaarder maakte.

“Na Foresthill werd het moeilijk om geen pacer te hebben,” zei hij. “De dag begon echt lang te voelen.”

Ook de afgelegenheid van het parcours viel op.

“Het voelt zo afgelegen, vooral vergeleken met de races in Europa die ik gewend ben. Daar ben je alleen met de paden om je heen.”

Racedata van Francesco Puppi van Foresthill tot Rucky Chucky

Racedata van Francesco Puppi van Foresthill (ongeveer 100 km) tot Rucky Chucky (ongeveer 126 km).


Van de rivieroversteek tot de finish: nog steeds op weg naar de geschiedenisboeken

Vanaf de rivieroversteek resteerden nog zo’n 35 km en 1.140 hoogtemeters. Het stuk begint met de zware klim naar Green Gate en gaat daarna over in een van de best beloopbare delen van de race. Dat klinkt gunstig voor een snelle loper, maar na meer dan 125 kilometer wordt beloopbaar terrein een biomechanische test. De benen moeten blijven draaien terwijl de schade van eerdere afdalingen en klimmen door de canyons zich al heeft opgestapeld.

Hier deed Vincent Bouillard zijn beslissende zet. Hij kwam bij Auburn Lake Trails tot op 1:30 en nam vóór Quarry Road de leiding over. Maar Francesco stortte niet in. Hij bleef op historisch niveau lopen, legde het stuk van de rivier tot de finish af in ongeveer 3 uur en 15 minuten en finishte ruim onder het vorige parcoursrecord.

De laatste kilometers lieten beide kanten van 100-mijlracen op topniveau zien: de ene atleet met een uitzonderlijke slotfase, de andere die een debuut overeind hield dat de norm al had veranderd.

Racedata van Francesco Puppi van Rucky Chucky tot Auburn

Racedata van Francesco Puppi van Rucky Chucky (ongeveer 126 km) tot Auburn (finish).

COROS-tip: Effort Pace corrigeert je tempo voor de helling, waardoor je klimmen en afdalingen veel makkelijker kunt vergelijken dan met je werkelijke tempo. Loop het na een bergwedstrijd stuk voor stuk door om te zien waar je echt tijd won of verloor.

De eerste 100-mijlrace van Francesco Puppi werd een van de snelste prestaties in de geschiedenis van Western States. Hij kwam met snelheid, paste zich aan door de onzekerheid heen, nam na 100 km de leiding en bleef sneller dan recordtempo lopen, diep het onbekende in.

Wil je meer weten over de weg naar deze voorbereiding? Lees dan Francesco’s FEARLESS-verhaal The Weight of Expectations of bekijk zijn YouTube-video GOING FURTHER – The Roller Coaster, over de blessures, onzekerheid en het geduld die zijn voorbereiding vormden.